Utworzone dzięki Elżbiecie Dzikowskiej, która przekazała w darze nie tylko pamiątki z podróży do Ameryki Południowej i Środkowej, Azji i Afryki, ale i osobiste rzeczy swego męża. Liczne fotografie, egzotyczne nakrycia głowy, ceramika, broń, wyprawione skóry zwierzęce, dyplomy, legitymacje, a nawet metryka urodzenia Tony’ego Halika prezentowane są na wystawie: „Tony Halik. Urodzony dla przygody”.
To jedna z największych atrakcji turystycznych w Toruniu. Niezwykłe seanse pod „sklepieniem niebieskim” przenoszą w podróż po bezkresach kosmosu, pomiędzy mgławicami, gwiazdami, kometami i wybuchającymi supernowymi. Oprócz multimedialnych seansów astronomicznych Planetarium zaprasza do interaktywnej sali Orbitarium, gdzie samodzielnie obsługując modele i urządzenia, poznajemy tajniki Wszechświata. W niezwykle ciekawy sposób – poprzez eksperyment i zabawę można uzyskać odpowiedzi na pytania: ile ważyłby człowiek na Marsie?, Dlaczego Jowisz ma burzliwą atmosferę? Niewątpliwą atrakcją będzie sterowanie modelem sondy kosmicznej Cassini.
Muzeum mieści w odrestaurowanym budynku średniowiecznego, poewangelickiego kościoła w Grębocinie. Obok ekspozycji muzealnej i organizowanych wystaw odbywają się tu niezwykłe warsztaty czerpania papieru, zabawa pisania gęsim piórem. Uczestnicy mogą własnoręcznie wydrukować na XIX-wiecznej prasie drukarskiej certyfikat pobytu w Muzeum.
To pierwsza warowania krzyżacka na ziemi chełmińskiej, zbudowana na niespotykanym, przypominającym podkowę planie. Krzyżacką twierdzę zdobyli i zburzyli toruńscy mieszczanie na początku wojny trzynastoletniej w 1456 roku. Gdanisko (wieża ustępowa), prowadzący na nią ganek, zamkowe podziemia, młyny i gotycka brama na przedzamczu przetrwały do dzisiaj.
W secesyjnym budynku teatru mieści się największa scena dramatyczna Torunia. Teatr jest organizatorem Międzynarodowego Festiwalu Teatralnego „Kontakt“.
Jedyna w północnej Polsce scena lalkowa może poszczycić się nie tylko repertuarem bogatym w spektakle dla dzieci, młodzieży i widzów dorosłych, ale również niezwykle ciekawą architekturą. Fasada nowoczesnego budynku Baja Pomorskiego przypomina drewnianą szafę.
Należy do najwybitniejszych osiągnięć średniowiecznej architektury mieszczańskiej w Europie. Monumentalny gmach z czerwonej cegły z cennym artystycznie wyposażeniem przypomina o czasach największej świetności miasta. Mieszczące się dziś w ratusz Muzeum Okręgowe prezentuje bogate zbiory: Galeria Sztuki Gotyckiej, Galeria Sztuki Polskiej (koniec XVIII-1939), Galeria portretu mieszczańskiego; wystawy: „Dawny Toruń. Historia i rzemiosło artystyczne 1233-1793”, „Sztuka sakralna nowożytnego Toruniu”, „Skarb ze Skrwilna”, „Monety i mennice” oraz historyczne wnętrza: Sala Sądowa, Królewska i najbardziej reprezentacyjna – Mieszczańska. Niewątpliwą atrakcją ratusza jest punkt widokowy na szczycie wieży, z którego roztacza się imponujący widok na toruńską starówkę, Wisłę i Kępę Bazarową.
Znajduje się w świetnie zachowanej gotyckiej kamienicy, uważanej za miejsce narodzin wielkiego astronoma. Ten typowy dla miast hanzeatyckich dom-skład z wielką sienią, oryginalnymi wnętrzami, polichromowanymi stropami i galeryjkami, zrekonstruowaną kuchnią, kantorkiem kupca i salonem pozwala przenieść się w epokę Kopernika i poznać życie bogatej mieszczańskiej rodziny.
W mieszczańskiej kamienicy o późnobarokowej fasadzie, której szczyt wieńczy gwiazda prezentowana jest na broń, rzemiosło artystyczne i sztuka Bliskiego i Dalekiego Wschodu.
Rzeźba grającego na skrzypcach flisaka i zasłuchane w jego muzykę żaby tworzą fontannę, która ilustruje jedną z najbardziej znanych toruńskich legend, są jednocześnie jednym z symboli Torunia.
Rzeźba psa Filusia, który pilnuje melonika i parasola swego pana, profesora Filutka, jest symbolicznym upamiętnieniem twórcy tych postaci Zbigniewa Lengrena - rysownika, karykaturzysty, ilustratora, który kształcił się na Wydziale Sztuk Pięknych UMK
Wzbudzająca zainteresowanie wśród turystów figura osła nawiązuje do specyficznej formy dawnego, drewnianego pręgierza z metalowym grzbietem, który ponownie pojawił się przy Rynku Staromiejskim. W XVII i XVIII stuleciu służył wykonywaniu kar na honorze i kar cielesnych na członkach milicji miejskiej.
Średniowieczny system fortyfikacji oplótł Stare i Nowe Miasto Toruń wysokimi, ceglanymi murami (często podwójnymi), licznymi basztami, bramami, barbakanami i fosami. Wielokrotnie modernizowany i przebudowywany strzegł dostępu do miasta i świadczył o jego potędze. Zachowane do dzisiaj odcinki murów, bramy (Mostowa, Żeglarska i Klasztorna), baszty (Gołębnik, Monstrancja, Koci Ogon i słynna Krzywa Wieża) to niewątpliwa wizytówka Torunia.
Muzeum Etnograficzne wraz ze skansenem znajdują się tuż za średniowiecznymi murami toruńskiej starówki. Lokalizacja parku etnograficznego w centrum miasta uważana jest za unikatową na skalę polską i europejską. Na terenie parku prezentowane są zagrody z Kujaw, Borów Tucholskich i Kaszub. Pojedyncze zabudowania jak: kuźnia, wiatrak, młyn wodny, remiza strażacka a także obiekty małej architektury m.in. przybudówki, piwnice - ziemianki, studnie, gołębnik, przydomowe ogródki, płoty i przydrożne kapliczki ukazują życie dawnej wsi polskiej.
Toruń może poszczycić się zabytkiem militarnym najwyższej klasy: Twierdza Toruń należy do najpotężniejszych systemów fortyfikacyjnych w Polsce. Wybudowana przez Prusaków pod koniec XIX wieku miała bronić wschodniej granicy Prus. Niemal wszystkie z ponad 200 dzieł pasa fortecznego zachowały się do dziś, a ich niezwykle czytelny układ tworzą: rozmieszczone dookoła miasta monumentalne forty, baterie artyleryjskie, schrony piechoty, schrony międzypola. W przystosowanym do zwiedzania Forcie IV znajduje trasa turystyczna, której pokonanie z przewodnikiem pozwala przenieść się w pruskie czasy pary i telegrafu!
W 1853 roku na Rynku Staromiejskim odsłonięto pomnik najsłynniejszego toruńczyka, choć kamień węgielny pod budowę monumentu wmurowano już w 1809 roku z inicjatywy Stanisława Staszica. Statua autorstwa berlińskiego rzeźbiarza Friedricha Tiecka wykonana została z brązu. Przedstawia Mikołaja Kopernika w profesorskiej todze z astrolabium w ręku. Łacinki napis na cokole brzmi: Nicolaus Copernicus Thorunensis. Terrae motor, Solis Caelique stator („Mikołaj Kopernik Torunianin. Ruszył Ziemię, wstrzymał Słońce i Niebo")
Toruńskie spichlerze, wznoszone były na przestrzeni wieków w różnych stylach: gotyckim, renesansowym i barokowym. Niekiedy dekorowane, zaopatrzone z żurawie przypominają o hanzeatyckiej historii miasta portowego. Przechowywano w nich zboża i inne towary, którymi handlowali toruńscy kupcy. Spacerując uliczkami starówki możemy podziwiać je na ulicy Rabiańskiej, Ciasnej, obszerny Spichrz Szwedzki przy ulicy Mostowej (zaadaptowany na hoteli i restaurację), barokowy przy Franciszkańskiej, w który mieści się Muzeum Podróżników im. Tony’ego Halika.
Neogotycki kościół z przełomu XIX i XX stulecia wzniesiony został przede wszystkim dla żołnierzy rosnącego garnizonu toruńskiego. Początkowo jako kościół ewangelicki służył żołnierzom Armii Pruskiej. Od 1920 roku jest świątynią rzymskokatolicką i nadal pełni funkcję kościoła garnizonowego. Znajdując się poza obrębem dawnych murów miejskich, może poszczycić się górującą nad starówką wieżą (86 m) i jedynym w Toruniu transeptem (nawa poprzeczna). W kościele znajdują się 35-głosowe organy z czasów budowy, a także rzeźby wykonane przez toruńskiego artystę Ignacego Zelka, który jest również autorem ołtarza polowego, umieszczonego zewnątrz kościoła, od strony północnej.
Po wydarzeniach tumultu toruńskiego w 1724 roku protestanci utracili swoją świątynię - kościół pofranciszkański NMP. W połowie XVIII wieku, przy zachodniej pierzei Rynku Staromiejskiego, wznieśli więc zbór ewangelicki pod wezwaniem Ducha św. Wyposażenie kościoła choć skromne, mieści XVIII wieczne dzieła sztuki: baldachimowy ołtarz główny, dwa późnobarokowe intarsjowane portale dębowe do zakrystii, barokową ambonę. Obecnie jest siedzibą prowadzonego przez jezuitów toruńskiego duszpasterstwa akademickiego.
Jest bohaterką niejednej toruńskiej legendy i stanowi obowiązkowy punkt na trasie każdego spaceru po Toruniu. Z powodu osuwania się skarpy, pochylona baszta (ok. 140 cm od pionu) już w średniowieczu sławiła Toruń. Historia Krzywej Wieży jest niezwykle ciekawa, gdyż na przestrzeni wieków spełniała nie tylko funkcje obronne: mieściło się w niej więzienie dla kobiet, rusznikarnia, mieszkania. Do końca XIX wieku z Krzywą Wieżą sąsiadowała równie pochylona baszta, która podzieliła jednak los starych murów przeznaczonych do rozbiórki.
Renesansowa rezydencja bogatej, patrycjuszowskiej rodziny Eskenów. Prowadzi do niej portal z piaskowca wykonany przez gdańskiego rzeźbiarza Wilhelma van der Blocke, natomiast intarsjowane drzwi ze sceną powrotu Syna Marnotrawnego znajdują się w zbiorach Muzeum Okręgowego. W XIX wieku gmach został przebudowany na spichlerz (tzw. Czerwony Spichlerz). W Domu Eskenów obecnie działa oddział Muzeum Okręgowego w Toruniu.
Jest perełką architektury lewobrzeżnego Torunia. Jednonawowa barokowa świątynia została wzniesiona razem z zabudowaniami klasztornymi dla oo. Reformatów w 2 połowie XVII wieku. Wyposażenie wnętrza (ołtarze, konfesjonały i ławki) jest jednolite, rokokowe i zgodnie z zakonnymi przepisami, pozbawione złoceń i polichromii. Bogate dekoracje malarskie sklepień są natomiast dziełem Leonarda i Anny Torwirtów z lat 1957-1958. Dziś kompleks zajmują Franciszkanie.
Neorenesansowy gmach swą nazwą nawiązuje do stojącego tu niegdyś dworu Bractwa św. Jerzego, który skupiał elity miejskie na wspólnych ucztach, zabawach i tańcach. Dwór Artusa był świadkiem ważnych wydarzeń historycznych, to tu w 1466 roku podpisano II pokój toruński, na mocy którego do Królestwa Polskiego włączono ziemię chełmińską z Toruniem, Pomorze Gdańskie, Powiśle, Żuławy i Warmię. Obecnie jest siedzibą Centrum Kultury Dwór Artusa oraz Toruńskiej Orkiestry Symfonicznej.
